«لغت نامه دهخدا»
[حَ رَ] (ع اِ) مرهم رقیق القوام. || آردهاله، و آنرا از آرد گندم کنند. (زمخشری). نوعی از طعام که آردی است با شیر و روغن پزند. ج، حریر. (منتهی الارب). در قدیم طعامی بوده است رقیق از آرد و روغن. (بحر الجواهر). حساء و امروز با آرد برنج و شکر و شیر و گاه با کوبیدهء بادام و شکر و شیر و گاه با نشاسته و شکر و شیر پزند و به اختلاف حریرهء بادام و حریرهء آردی و حریرهء نشاسته ای گویند : بسا کسا که ندیم حریره و بره است و بس کسی است که سیری نیابد از ملکش(1). ابوالمؤید. و اذا طحن [ السلت ] ... و عمل من دقیقه حریره اعنی حساءً خفیفاً... نافع من داءالموم و الهذیان. (ابن البیطار). - حریرهء آرد؛(2) طعام که از شیر و آرد پزند. - حریرهء سیب؛(3) از سیب رنده کرده و شکر پزند. - حریرهء نشاسته؛ نشاسته که به آب حل کرده پزند و شکر در آن کرده خورند و بی شکر بدان آهار جامه دهند. آهار(4). آهر. شو. شوی. آش. || آب چلو. آشام. آشاب. آبریس. || جامهء ابریشمین. نوعی از جامهء ابریشمین. ج، حریر. (1) - ن ل: نیابد از ملکی. (2) - Colle de pate. (3) - Marmelade de pommes. (4) - Empois.