«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) آتش سوز. (ربنجنی).آتشْسوزان. (دهار) (ترجمان عادل بن علی) : یار بادت توفیق روزبهی با تو رفیق دوستت(1) باد حریق دشمنت غیشه و نال. رودکی. || سوزش. || سوختهء به آتش. ج، حَرقی. سوخته شده. سوخته. || آتش سوزان. سوزنده. || آتش زبانه کشنده. (غیاث). شعله. اشتعال آتش. || آتش جهنم. || آواز دندان که برهم سایند. - حریق جنگ؛ آتش جنگ. - حریق زده؛ کسی که دارائی خویش در آتش سوزی از دست داده باشد. (1) - ن ل: دولتت.