«لغت نامه دهخدا»
[حُ زَقْ قَ] (ع ص) حَزُقّ در تمام معانی. (منتهی الارب). || (اِ) نوعی از سجع که زنان گاه رقصانیدن اولاد گویند: تَرَقَ یا حُزَقّه تَرَقّ عین بقّه. و گویند رسول (ص) در ترقیص حسن و حسین (ع) این سجع بر زبان رانده است. (منتهی الارب).