«لغت نامه دهخدا»
[حَ زَ] (ع اِمص) حُزن. اندوه. غم. انده. حدوک. کمد. حوبه. غمگنی. غمگینی : کامران باش و شادمانه بزی دشمنانت اسیر گُرم و حزن.فرخی. گفتم چه پیشه دارد مهر و هوای او گفتا یکی بلا بزداید یکی حزن.فرخی. قسم تو باد از این جهان خرمی قسم بداندیش گرم و حزن.فرخی. هر که بر او سایه فکند آن درخت رست ز تیمار و ز کرب و حزن.فرخی. خویشتن سوزیم و هر دو بر مراد دوستان دوستان در راحتند از ما و ما اندر حزن. منوچهری. ای باده فدای تو همه جان و تن من کز بیخ بکندی ز دل من حزن من. منوچهری (دیوان چ دبیرسیاقی ص 78). مرا ملال گرفته ز دیر ماندن شب تنی به رنج و عذاب و دلی به گرم حزن. مسعودسعد. بینادلان ز گفتهء من در بشاشتند کوری آن گروه که جز در حزن نیند. خاقانی. زین می خوش همچو من نوش کن ای خوش سخن از سر رنج و حزن خیز و برآور دمار. خاقانی. هم او را از آن حاصلی نیستی وگر خویشتن در حزن کشتمی.خاقانی. رو بهم کردند هر سه مفتتن هر سه را یک رنج و یک درد و حزن. مولوی. - بوالحزن؛ دائم الحزن. محزون. اندوهناک : اندک اندک نور را بر نار زن تا شود نار تو نور ای بوالحزن.مولوی. - بیت الحزن؛ بیت الاحزان. خانهء احزان. - || کنایت از خانه ای که یعقوب زمان ناپدید شدن یوسف در آن نشسته بود : بدین شکستهء بیت الحزن که می آرد نشان یوسف دل از چه زنخدانش.حافظ. و در ادبیات فارسی گاهی کلبهء و گاهی خانهء احزان نیز آمده است : هفت مردان که منم هشتم ایشان به وفا کهفشان خانهء احزان بخراسان یابم.خاقانی. یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور کلبهء احزان شود روزی گلستان غم مخور. حافظ.