حزیز

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص، اِ) زمین استوار و سخت. جای درشت هموار. (منتهی الارب). || مرد سخت عمل. ج، اَحِزه. حِزاز. حُزاز. حزز. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر