حزیق

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) حازقه. (منتهی الارب). جماعت. گروه از آدمی و مرغ و نخل و جز آن. (از منتهی الارب). || بانگ یوز. (مهذب الاسماء). || جِ حزیقه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر