حسن اربلی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ سَ نِ اِ بِ] (اِخ) ابن محمد بن احمدبن نجا، ملقب به عزالدین. در نصیبین در 586 ه . ق. متولد شد و در دمشق بزیست و همانجا در 660 ه . ق. درگذشت. از چشم کور بود لیکن آزادفکر و آزاده طبع بود، با دانشمندان همهء ملل همکاری میکرد. نسبت به اشراف و بزرگان سخت بد میگفت و به دیدار هیچکس نمی رفت. و حتی قاضی ابن خلکان خود به دیدار او در منزلش رفت ولیکن حسن به او نیز وقعی ننهاد و لذا قاضی او را در تاریخ ثبت نکرد. شعر هجائی برای بزرگان، بسیار دارد. (زرکلی، از فوات الوفیات ج1 ص134). و شاید هم اوست که چلبی گوید مکنی به ابوعلی است و «تاریخ اربل» دارد. (کشف الظنون).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر