«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ بَ سَ] (ع ص مرکب، از اتباع) بسیار نیک. حسن به معنی نیک است و بسن مؤکد و تابع اوست. لفظ بسن علیحده معنی ندارد. (غیاث اللغات) (آنندراج).