حسن تنک

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ تُ نُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن سهل و ضعیف :
حسن تنک بتان چه بینم
از دیدن آفتاب توبه.عرفی (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر