«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ تُ نُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن سهل و ضعیف : حسن تنک بتان چه بینم از دیدن آفتاب توبه.عرفی (از آنندراج).