حسن خیز

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (نف مرکب) جائی که خوشرویان بسیار دارد: کش، شهری بود به ماوراءالنهر حسن خیز. قریهء گیلی و درچهء سلطان آباد عراق حسن خیز است. طراز، شهری استّ حسن خیز، به ترکستان.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر