«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (نف مرکب) جائی که خوشرویان بسیار دارد: کش، شهری بود به ماوراءالنهر حسن خیز. قریهء گیلی و درچهء سلطان آباد عراق حسن خیز است. طراز، شهری استّ حسن خیز، به ترکستان.