حسن علوی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ سَ نِ عَ لَ] (اِخ) ابن علی بن حسن بن عمرالاشرف بن زین العابدین علوی هاشمی، مکنی به ابومحمد اطروش. سومین پادشاه علویان طبرستان است. در 225 ه . ق. متولد و پس از قتل محمد بن زید در 287 ه . ق. به امامت زیدیان طبرستان منصوب شد. و چون مغلوب گردید، سیزده سال در دیلم بزیست و مردم آنجا را از مجوسیت به اسلام خواند و زیدی کرد و لشکری از ایشان تهیه نمود و به طبرستان حمله کرد و آن را در 301 ه . ق. گشود و لقب ناصر گرفت و چون کر بود به اطروش معروف شد. در آمل به سال 304 ه . ق. درگذشت. او راست: «الاذان و الاقامه»، «اصول الزکاه»، «الایمان و النذور»، «بیع امهات الاولاد»، «الحدود»، «الرهن»، «الشفعه»، «الصلاه»، «الصیام»، «الطهاره»، «السیر»، «الغصب»، «الاقامه» و «المناسک». (هدیه العارفین ج1 ص269).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر