«لغت نامه دهخدا»
[حُ فُ تَ] (مص مرکب)حسن فروشی کردن. زیبایی خود را به رخ دیگران کشیدن : هر سروقد که بر مه و خور حسن میفروخت چون تو درآمدی پی کار دگر گرفت.حافظ.