«لغت نامه دهخدا»
[اَ صِ] (ع اِ مرکب) سِکبا. (مهذب الاسماء) (السامی فی الاسامی). سِکباج. || پِسْت. سویق. و آن آرد گندم یا برنج یا جو یا نخود بریان کرده باشد که گاهی با شکر آمیزند. قاووت. و در مازندران آرد جو بریان را پیه و پیا گویند. || زنبور. (المزهر) (المرصع).