حسنه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ سَ نَ] (ع حامص) نیکی. نیکوئی. (ترجمان عادل). ثواب. مقابل گناه. کردار نیک. کار نیکو. کار نیک. مقابل سیئه. مزد. کار خیر. عمل خیر. نیکوکاری. بر. خوبی. ج، حسنات :
بنگر بهوا بر به چکاوک که چه گوید
خیر و حسنت بادا خیرات و حسان را.
سنائی (دیوان ص31).
بخدائی که رقوم حسنات
کرد توقیع به دیوان اسد.خاقانی.
دیدم که سیآت جهانش نکرد صید
زان رد نکردم این حسنات موفرش.
خاقانی (دیوان ص221).
یک حسنه از محاسن ذات او آن است که در تواریخ انساب و احوال هم سابقه و مواقف مغازی ملوک عرب و عجم و شعب این علم خوضی تمام فرموده است. (ترجمهء تاریخ یمینی خطی کتابخانهء دهخدا ص12). این حسنه با سوابق ایادی و عواطف و سوالف عوائد و عوارف که در مدت عمر از ساحت جلال و سدت انعام و افضال او یافته ام مضاف کردم. (ترجمهء تاریخ یمینی نسخهء خطی کتابخانهء دهخدا ص8). از عهدهء یک عارفه از عوارف او تفصی نکرده و یک حسنه از حسنات او. (ترجمهء تاریخ یمینی چ تهران ص95).
ج، حسنات، حسان، حسنانات.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر