«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ مَ کِ] (اِخ)امرای حسنی مراکش، که از 951 - 1311 ه . ق. / 1544-1893م. حکومت کردند. این امرا چون خود را از فرزندان حسن بن علی بن ابیطالب و اولاد فاطمه دختر پیغمبر اسلام میدانستند خویشتن را شَریف که جمع آن شُرفا است مینامیدند. و این سلسله شهر تارودت(1) را در سال 921 ه . ق. / 1515م. و بلاد مراکش و فاس را کمی بعد تصرف کردند، ولی استقلال ایشان از تاریخ 951 ه . ق. / 1544م. شروع میشود. شرفای مراکش دو دسته بوده اند: طبقه حَسنی و فلالی و در مدت شش سال که سلسلهء دوم جای سلسلهء اول را گرفتند مراکش در هرج و مرج بوده است. مرزهای مراکش همیشه بصورت کنونی بوده، ولی همه وقت دو شریف که رقیب یکدیگر بودند داشته، یکی در فاس مقام داشته و یکی در مراکش. این شرفا بخود عنوان خلیفه و امیرالمؤمنین میدادند. نامهای شرفای حَسنی که از 951 - 1069 ه . ق. / 1544 - 1658 م. فرمانروایی کردند بدین قرار است : سال قمرینامسال میلادی 951 محمدالاول 1544 965 عبدالله 1557 981 محمد دوم 1573 983 ابومروان عبدالملک اول 1575 986 ابوالعباس احمد اول منصور 1578 1012 ابوفارس وزیدان(رقبای یکدیگر) 1603 1016 زیدان (بتنهایی) 1608 1038 ابومروان عبدالملک دوم 1628 1040 ولید 1630 1045 محمد سوم 1635 1066-1069 احمددوم 1654-1658 ant. (1) - Taru d