«لغت نامه دهخدا»
[حُسْ وَ] (ع اِ) اندازهء پری دهان از حسو؛ یعنی از هر چیز رقیق که توان آشامید. ج، اَحسیه. احسُوه. جج، احاسی. || یکبار آشامیدن. و به این معنی به فتح حاء، افصح است.