حسین

«لغت نامه دهخدا»

[حُ سَ] (اِخ) ابن طاهربن زَیلَه. اصفهانی متولد به اصفهان و مکنی به ابومنصور معروف به ابن زیله. دانشمند ریاضی و طبیعی و موسیقی دان، شاگرد ابن سینا است و طبیعیات شفا را مختصر کرده و حی بن یقظان را شرح نموده و او راست: «الکافی» در موسیقی. (معجم المؤلفین) (تاریخ الحکمای قفطی ص99) (تتمهء صوان الحکمه ص92) (شهرزوری ص62) (کشف الظنون) (اعلام زرکلی ج2 ص278) (بروکلمان ج1 ص458) (تاریخ علوم عقلی). رجوع به ابن زیله شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر