«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ خُ] (اِخ) ابن علی بن محمد بن احمدبن حسین رازی نیشابوری شیعی مکنی به ابوالفتوح مفسر. که در 552 ه . ق. /1157 م. زنده بوده است. رجوع به کلمهء ابوالفتوح رازی در همین لغت نامه و نیز به ایضاح المکنون ج1 ص585 و 594 و اعیان الشیعه ج27 ص61 و الذریعه شود.