«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ زُ بَ] (اِخ) ابن مبارک بن محمد بن یحیی بن مسلم بن موسی بن عمران رمی زبیدی الاصل بغدادی حنبلی مقلب به سراج الدین فقیه ادیب. در بغداد و حلب و دمشق درس گفت. وی در 546 ه . ق. / 1151 م. متولد و در بغداد 631 ه . ق. / 1233 م. درگذشت. چند منظومه در قرائت و «البلغه» در فقه تألیف اوست. (معجم المؤلفین از شذرات الذهب ج5 ص144).