«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ صَ دَ] (اِخ) ابن محمد بن قیره بن حیون معروف به ابن سکره صدفی و مکنی به ابوعلی. فقیه اهل سرقسطه بود و بقضا نشست و اندلس را گردش کرد. و در بلنسیه و مکه و بصره و واسط حدیث شنید و در بغداد پنج سال بماند. او راست: «المعجم» و جز آن. در 454 ه . ق. /1062 م. متولد شد و در 514 ه . ق. /1120 م. درگذشت. (معجم المؤلفین) (تاریخ دمشق ابن عساکر ص62) (الوافی بالوفیات ج11 ص109) (شذرات الذهب ج4 ص43) (مرآه الجنان ج3 ص210) (کشف الظنون) (هدیه العارفین ج1 ص311).