«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ صَ مُ] (اِخ)ابن علی بن محمدجعفر صیمری مکنی به ابوعبدالله فقیه رجال شناس. از اهالی صیمر خوزستان و قاضی مدائن (تیسفون) بود. وی در 351 ه . ق. /962 م. متولد و در بغداد در شوال 436 ه . ق. /1045 م. درگذشت. او راست: «اخبار ابی حنیفه» و شرح مختصر طحاوی و جز آن. (کشف الظنون) (اعلام زرکلی ج2 ص268) (معجم المؤلفین) (هدیه العارفین ج1 ص309).