«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ طَ بَ] (اِخ) ابن علی بن حسین شافعی مکنی به ابوعبدالله. فقیه محدث. در 418 ه . ق. /1027 م. متولد شد و در خراسان فقه آموخت، و در مکه در شعبان 498 ه . ق. /1105 م. درگذشت. او راست: «العده» و جز آن. (الوافی بالوفیات صغدی ج11 ص100) (معجم المؤلفین) (شذرات الذهب ج3 ص408).