«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ عَ بَ] (اِخ) ابن عباس نوری بن بزرگ معروف به بهاءالله رئیس فرقه بهائیان. وی در محرم 1233 ه . ق. / 1817 م. در تهران متولد و در مازندران بزرگ شد و به تهران آمد و دعوت باب را پذیرفت و جانشین وی گردید و پس از قتل ناصرالدین شاه، بدست دولت گرفتار و به بغداد تبعید گردید و سپس به استانبول رفت و از آنجا نیز به ادرنه تبعید شد و سپس به زندان عکا افتاد و بعدها آزاد گشت و در بهجی از دیه های عکا سکنی گزید و در آنجا به سال 1309 ه . ق. /1892 م. درگذشت و پس از مرگ وی پسرش عباس «عبدالبها» بجای وی نشست و در حیفا مدفون شد. او راست: «کتاب اقدس» و «هفت وادی» و «کلمات مکنونه» و «هیکل» و «الواح مبارکه» و «ایقان» و «جواهر الاسرار» و «لوح ابن الذئب». (معجم المطبوعات ص594) (اعلام زرکلی ج2 ص271) (معجم المؤلفین) (تاریخ مشروطه کسروی ص290).