حسین فنائی

«لغت نامه دهخدا»

[حُ سَ نِ فَ] (اِخ) ابن شهاب الدین کازرگاهی هروی که در 874 ه . ق. متولد شده. ملقب به کمال الدین بود و در دربار میرزا حسین بایقرا میزیست و کتاب «مجالس العشاق» را او در 908 ه . ق. تألیف کرد و به نام حسین بایقرا نمود و در 1892 و 1894 م. به نام وی در هند چاپ شد. (ذریعه ج9 ص848) (از سعدی تا جامی). خوندمیر گوید: امیرکمال الدین حسین پسر شهاب الدین اسماعیل طبسی الاصل است و مادرش از سادات نیشابور بود. به فنون و علوم متداول آشنا بود و شعر نیز میسرود. در زمان سلطان یعقوب ترکمان به تبریز شد و به هرات بازگشت و بتولیت مقبرهء خواجه عبدالله انصاری گمارده و در 904 ه . ق. به صدارت حسین بایقرا منصوب شد و صاحب معروف به کبودجامه در این باره گفت:
ای صدر قریشی لقب عالی قدر
تاریخ صدرات تو شد «صدر قریش».
سپس خوندمیر تألیف دو کتاب «شرح منازل السائرین» و «مجالس العشاق» را به وی نسبت داده است. رجوع به رجال حبیب السیر ص146 شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر