«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ مَ رِ] (اِخ) ابن علی بن حسین بن علی محمد بن یوسف بن بحرین بهرام معروف به وزیر مغربی و مکنی به ابوالقاسم از فرزندان بلاش بن بهرام گور ادیب. متولد 370 ه . ق. /980 م. وی در میافارقین در 418 ه . ق. به 1027 م. درگذشت و جنازه اش به نجف (کوفه) حمل شد. او مدتی به وزارت رسید و دیوان شعر و کتبی چند تألیف کرد که از آن جمله است کتاب رجال و ذیل فهرست ابن الندیم. (ذریعه ج1 ص113) (وفیات الاعیان ابن خلکان ج1 ص195) (لسان المیزان ج2 ص301) (رجال نجاشی) (مرآت الجنان ج3 ص321) (شذرات الذهب ج 13 ص210) (روضات ص241) (تنقیح المقال ج1 ص338) (اعیان الشیعه ج27 ص6) (هدیه العارفین ج1 ص308).