حسین موصلی

«لغت نامه دهخدا»

[حُ سَ نِ صِ] (اِخ) ابن نصربن محمد یا احمدبن حسین بن قاسم بن خمیس بن عامر موصلی جهنی کعبی مکنی به ابوعبدالله و ملقب به تاج الاسلام و مجدالدین و مشهور به قاضی بن خمیس شافعی از اکابر علمای شافعی است که علم حدیث را در مولد خود موصل و فقه و اصول و بعضی علوم دیگر را در بغداد از امام غزالی و بعض دیگر از اکابر وقت گرفت و بقضاء رحبهء مالک منصوب گردید. وی در اواخر عمر در موصل مقیم گردید و در ربیع اول یا ربیع ثانی به سال 552 ه . ق. وفات یافت. تألیفاتی دارد و از آن جمله است. 1- اخبارالمنامات. 2- تحریم الغیبه. 3- مناقب الابرار. 4- منهج التوحید یا منهج المرید فی التوحید. (کشف الظنون) (نامهء دانشوران ج1 ص218) (طبقات الشافعیه) (قاموس الاعلام ج1 ص623) (ریحانه الادب ج5 ص333) (هدیه العارفین ج1 ص313).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر