«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ صِ] (اِخ) ابن نصربن محمد یا احمدبن حسین بن قاسم بن خمیس بن عامر موصلی جهنی کعبی مکنی به ابوعبدالله و ملقب به تاج الاسلام و مجدالدین و مشهور به قاضی بن خمیس شافعی از اکابر علمای شافعی است که علم حدیث را در مولد خود موصل و فقه و اصول و بعضی علوم دیگر را در بغداد از امام غزالی و بعض دیگر از اکابر وقت گرفت و بقضاء رحبهء مالک منصوب گردید. وی در اواخر عمر در موصل مقیم گردید و در ربیع اول یا ربیع ثانی به سال 552 ه . ق. وفات یافت. تألیفاتی دارد و از آن جمله است. 1- اخبارالمنامات. 2- تحریم الغیبه. 3- مناقب الابرار. 4- منهج التوحید یا منهج المرید فی التوحید. (کشف الظنون) (نامهء دانشوران ج1 ص218) (طبقات الشافعیه) (قاموس الاعلام ج1 ص623) (ریحانه الادب ج5 ص333) (هدیه العارفین ج1 ص313).