«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ نَ طَ] (اِخ) ابن ابراهیم بن احمد ابوعبدالله بدیع الزمان ملقب به ذواللسانین و مشهور به ادیب نطنزی. درگذشتهء محرم 497 ه . ق. او راست: «دستوراللغه» که فرهنگ عربی به فارسی است. رجوع به مقدمهء لغتنامه و هدیه العارفین ج1 ص311 و ذریعه ج7 ص208 شود و در محاسن اصفهان مافروخی ص114 اشعاری دربارهء اصفهان به وی نسبت کرده است و در ترجمهء فارسی آن ص127 نام وی را حسین بن محمد آورده است و از جملهء آن اشعار است: حوت اصفهان خصالا عجابا بها کل من یشتهیه استجابا هواءً منیراً و ماءً نمیرا و خیراً کثیراً و دوراً رحابا و ترباً زکیاً و نبتاً رویا و روضاً طریاً یناغی السحابا. از آن است: و زاد محاسنها زنرود میاها کطعم الحیات عذابا.