حشأ

«لغت نامه دهخدا»

[حَشْءْ] (ع مص) حش ءِ به سوط؛ با تازیانه بر پهلو و شکم زدن. || حش ءِ به سهم؛ تیر بر شکم زدن. || حش ءالمراه؛ آرمیدن با وی. || حش ء نار؛ افروختن آتش. || دما برگرفتن. (زوزنی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر