حشکه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ شَ کَ] (ع اِ) باران ریزه. مثل الحفشه و الغبیه و هی فوق البغشه. (اقرب الموارد). || جاؤا بحشکتهم؛ آمدند همه. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر