حشمت

«لغت نامه دهخدا»

[حَ شَ مَ] (ع اِ) حَشَمَه. حشم. حشمهء مرد؛ چاکران مرد و کسان وی از اهل و همسایگان که بجهت وی غضب کنند. خدمتکاران. تابعین. تبعه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر