«لغت نامه دهخدا»
[حَ شَ مَ] (ع اِ) حَشَمَه. حشم. حشمهء مرد؛ چاکران مرد و کسان وی از اهل و همسایگان که بجهت وی غضب کنند. خدمتکاران. تابعین. تبعه.