«لغت نامه دهخدا»
[حُ وَ / حِ وَ] (ع اِ) امعاء. آنچه در شکم است از آلات غذا. رودگانی. حشوهء بطن؛ آلات شکم. (محمودبن عمر ربنجنی). روده ها. (منتهی الارب). || یقال فلان من حشوه بنی فلان؛ ای من رذالهم. (مهذب الاسماء). || مااکثر حشوه ارضه؛ ای حشوها و دغلها : او را به حشوهء خاک تیره رسانند. (جهانگشای جوینی).