«لغت نامه دهخدا»
[حَ شا] (ع مص) تاسه برافتادن کسی را. دمه افتادن کسی را. (منتهی الارب). به نفس نفس افتادن. تنگ شدن نفس و پیاپی شدن آن بعلت دویدن بسیار یا حمل باری گران و امثال آن. || چسبیدن به اندرون خیک چیزی چون پوست که بوی آن زائل نشود.