حشیشه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ شَ] (ع اِمرکب) گیاه. یک لاغ گیاه یا گیاه خشک. یکی حشیش. || اسم اصطلاحی قنب. || حشیش الاودیه. || اسم اصطلاحی حشفیفل یعنی شقاقل است. (تحفهء حکیم مؤمن). || قنب الهندی. (ابن البیطار). کانابیس اندیکا. قلقشندی گوید: قاضی حسین داد و ستد حشیشه را موجب فسق داند اما برای آن حد (نوعی تعزیر و مجازات بدنی که از طرف شرع معین شده) معین نکرده است. و ابن العسقلانی کتابی دربارهء حشیشه ساخته و به نام «تکرمه المعیشه فی ذم الحشیشه» نامیده است. (صبح الاعشی ج1 ص146).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر