«لغت نامه دهخدا»
[حِ کَ دَ] (مص مرکب)محاصرت کردن. به حصار درآوردن دژ یا جائی را : بی در و روزن بسی حصارستان بی در و روزن کس حصار کند.ناصرخسرو. یک نیمهء آن محکم است [ از ابرج ] و یک نیمه محکم نیست چنانک حصار توان کردن و بستدن. (فارسنامهء ابن البلخی ص157). || به حصار درآمدن برای استحفاظ. حصار گرفتن : ز آمدن مرگ شماری بکن میرسدت دست حصاری بکن.نظامی.