«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع ص، اِ) امرأه حصان؛ زن پارسا یا شوهردار. زن نیکوکار و عفیفه. بشوی. متزوجه. مستوره. حاصن. حاصنه. ج، حصانات، حصن. || دره. یک دانه مروارید : بحصن حصین اندرم ار ز دست که بینند حصن حصینم حصان.مسعودسعد.