«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص، اِ) شتران سفید. مقابل شوم. واحد ندارد. شتران نیکو. - ناقهء حضار؛ شتران مادهء قوی نیک رو. || خلوق بر روی دختر و آن نوعی از خوشبوی است. (آنندراج).