حضجر

«لغت نامه دهخدا»

[حِ ضَ] (ع ص، اِ) مرد لاغرسرین که شکمش کلان و فراخ باشد. || خیک شیر. || خیک فراخ. (منتهی الارب). مشک بزرگ. (مهذب الاسماء). ج، حضاجر.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر