حطط

«لغت نامه دهخدا»

[حُ طُ] (ع اِ) تنهای نرم و نازک. (منتهی الارب). || مراکب السفل او الصواب مراتب السفل. و مفرد آن حطه است نقصان مرتبت. (منتهی الارب). رجوع به حطه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر