«لغت نامه دهخدا»
[حَ ظَ] (ع مص) حظل بعیر؛ بسیار خوردن شتر حنظل را. || حظل نخله؛ تباه شدن بن شاخه های نخل. || حظل شاه؛ لنگ شدن و متغیراللون گشتن او از آماس پستان. (منتهی الارب).