«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) چیزی چون خزف زودشکن که به بن دندانها بندد برنگ زرد یا سیاه یا سبز و آنرا قلح نیز گویند. رجوع به تذکرهء انطاکی ج2 ص151، 152 و رجوع به مادهء قبل شود. || چاه فراخ دهانه. (اقرب الموارد). || بیماری در چشم : و هرگاه که جراحت بپوست سوم برسد حفر گویند. [ در بیماریهای چشم ] . (ذخیرهء خوارزمشاهی خطی کتابخانهء مؤلف ورق 287 ص1).