«لغت نامه دهخدا»
[حَ فَ ظَ] (ع ص، اِ) جِ حافظ. نگاهبانان. - حفظهء قرآن؛ آنانکه قرآن را از بردارند. || نگاهدارندگان. حراس. پاسبانان. سدنه. ضبّاط : با دلی قوی و عزمی ذکی با حفظهء آن قلعه جنگ آغاز نهاد. (ترجمهء تاریخ یمینی). || فرشتگان نگاهبان و نویسندهء اعمال. (منتهی الارب).