حقاق

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) جِ حقه. || حقاق العرفط؛ نهال های درخت عرفط. (منتهی الارب). || خصام. || نزق الحقاق؛ خصومت کننده در چیزهای ادنی و ریزه. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر