حق دار

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (نف مرکب) صاحب حق. محق. مستحق.
-امثال: حق به حقدار می رسد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر