«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) ریگ کژ. (مهذب الاسماء). ریگ تودهء کژ و دراز. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). تودهء ریگ کج شده. تودهء ریگ کژ. ریگ توده. (دهار). ج، احقاف، حقاف، حقوف. جج، حقائف. || ریگ تودهء کلان و مدور و مشرف. بن ریگ توده. || بن کوه. || بن دیوار. (منتهی الارب).