«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (حامص) حقارت. خردی. کوچکی. -حقیری نمودن؛ تصاغر : او را نمی توان دید از منتهای خوبی ما خود نمی نمائیم از غایت حقیری.سعدی.