«لغت نامه دهخدا»
[حَ کَ] (ع ص، اِ) داور. حکم کننده. (منتهی الارب). حاکم. قاضی. داوری کننده : مر او را گزید احکم الحاکمین بحجت میان خلائق حکم.ناصرخسرو. جز حق حکمی که حکم را شاید نیست هستی که ز حکم او برون آید نیست. خواجه نصیر. زین امیران ملاحت که تو بینی بر خلق بشکایت نتوان رفت که اینان حکمند. سعدی. || میانجی. (دهار) (مهذب الاسماء) (منتهی الارب). || مرد کلانسال. || ممیز. (منتهی الارب). تمییزکننده نیک را از بعد. (غیاث). || منصف. (منتهی الارب).