«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (اِخ) نامی از نامهای خدای تعالی. (مهذب الاسماء) : حکیم حکیمان خداست؛ یعنی شفای بیماران او تعالی بخشد. هیچکسی نیست ز زیبا و زشت کش نه حکیم از پی کاری سرشت. (از جنگ زهرالریاض). چنین که کرد تواند مگر خدای بزرگ که قادر است و حکیم است و عالم و جبار. ناصرخسرو. دست در دامن عفوت زنم و باک ندارم که کریمی و حکیمی و عظیمی و قدیر. سعدی.