«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (اِخ) ابن عیاش، معروف به اعور کلبی. وی شاعری نیکو بود، و در دمشق به بنی امیه پیوست و در مزه سکونت جست آنگاه بکوفه منتقل گشت. میان وی و کمیت بن زید مفاخره بود. اسامه خال اعور معاویه را بیامد وی بدو گفت: برای خود منزلتی بگزین. او مزه را بگزید و خود و خانواده اش در آنجا تیولی بگرفتند و اعور بگفت: اذا ذکرت ارض لقوم بنعمه فبلده قومی تزدهی و تطیب بهاءِالدین و الافضال و الخیر و الندی فمن ینتجعها للرشاد یصیب و من ینتجع ارضا مواهافانه سیندم یوما بعدها و یخیب تأنی بها خالی امامه منزلا و کان لخیر العالمین حبیب حبیب رسول الله و ابن ردیفه له الفه معروفه و نصیب فامکنها کلبا فاضحت ببلده لنا منزل رحب الجناب خصیب فتصف علی بر فسیح رحابه و نصف علی بحرأغریطیب. و اعور بخاطر یمن بر مضر تعصب میبرد و گوید: ماسرنی ان امی من بنی اسد و أن ربی نجانی من النار و انهم زوجونی من بناتهم و ان لی کل یوم الف دینار. مردی به عبدالله بن جعفر درآمد و او را گفت: یابن رسول الله حکیم کلبی هجو شما را در کوفه بر مردم انشاد میکند. پرسید چیزی از آن از برکرده ای؟ گفت آری و او را انشاد کرد به اشعاری که مطلع آن اینست: صلبنالکم زیداً علی جذع نخله ولم نرمهدیا علی الجذع یصلب. عبدالله دستهای خود را در حالی که میلرزیدند به آسمان بلند کرد و گفت: خدایا اگر دروغ گو است سگی بر او مسلط کن! حکیم از کوفه بیرون شد و بشب راه رفت و شیر او را بدرید. مردی این بشارت بعبدالله بیاورد وی در مسجد پیغمبر(ص) بود پس بسجده درافتاد و گفت الحمدالله الذی صدقنا وعده. (از معجم الادباء).