«لغت نامه دهخدا»
[حَ مِ اِ لا] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) متکلم. کلامی. آنکه قسمت ماوراءالطبیعه را داند. متأله(1). || که از عالم غیب و از حکمت کاملهء خدائی بهره مند است. . (فرانسوی) (1) - Theologien