«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (حامص) حالت و چگونگی حکیم بودن. حکمت : گر فلاطون بحکیمی سخن(1) عشق بپوشد عاقبت پرده برافتد ز سر راز نهانش.سعدی. || (ص نسبی) منسوب به حکیم. (1) - ن ل: مرض.